«Երկխոսություն Թումանյան պապիկիս հետ»

Բարև, իմ շատ սիրելի Հովհաննես պապիկ , ինչպե՞ս եք:

-Ես շա՜տ լավ եմ, իսկ դո՞ւ Լուսինե:

-Ես էլ եմ լավ, Հովհաննես պապիկ:

-Հովհաննես պապիկ , դուք կուզեի՞ք, մեր հետ այս դպրոցում սովորեիք:

— Այո՛, կուզեի:

-Հովհաննես պապիկ, կարո՞ղ եք ինձ ասել թե ինչպես եք ձեր հեքիաթ- ները գրել:

-Ես գիշերը երազ էի տեսնում և այդ երազը գրի էի առնում թղթի վրա, բայց միայն իմ առաջին ստեղծագործությունն էր, որ ես երազով չեմ տեսել այդ բանաստեղծությունը, հորինել եմ:

-Հովհաննես պապիկ, գիտե՞ք ինչ:

-Ի՞նչ

-Ես ձեզ շատ եմ սիրում և ձեր ստեղծագործությունները ինձ շատ են դուր գալիս:

-Կներես ինձ Լուսինե ջան, բայց ես արդեն պետք է գնամ իմ տուն, երեխա- ներս ու կինս ինձ են սպասում:

-Ցտեսություն , Հովհաննես պապիկ.

-Ցտեսություն, իմ սիրուն աղջիկ:

Լուսինե Թադևոսյան

-Բարի լույս, Հովհաննես Թումանյան ջան:

-Բարև, իմ թոռնուհի Անահիտիկ ջան:

-Իսկ դու ինչպե՞ս ես գրում քո ստեղծագործությունները:

-Իհարկե քնած ժամանակ, քանի, որ երազներից իմ մտքերը հավաքվում են իրար մոտ և դառնում են մի հեքիաթ կամ առակ կամ էլ երևի բալլադ:

-Իսկ դու ի՞նչ ես սիրում անել, Հովհաննես Թումանյան:

-Ես սիրում եմ աղցան ուտել, հետո քնել:

-Դե լավ, ցտեսություն, Հովհաննես Թումանյան:

-Ոչ մի ցտեսություն, մի հարց ել տուր, նոր կգնամ:

-Դե լավ: Իսկ դուք ձեր գրքերը բերե՞լ եք, որ մենք ձեզ հետ դաս սովորենք:

-Ո՛չ , ես նոթբուքով եմ եկել:

Անահիտ Հովհաննիսյան

-Բարև, Հովհաննես պապիկ:

-Բարև, Դավիթ

-Հովհաննես պապիկ, դու փոքր հասակում համակարգչային խաղեր խաղացել ես:

-Ո՛չ, Դավիթ ջան, ես միայն հեքիաթներ եմ գրել:

Պետրոսյան Դավիթ

 

 

Թողնել պատասխան

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Փոխել )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Փոխել )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Փոխել )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Փոխել )

Connecting to %s