Ով է առաջնորդը

Թարգմանեց Հասմիկ Ղազարյանը

Առաջնորդ լինելն սկսվում է ինքդ քեզ, և առաջին հերթին քո մտքերն ու զգացմունքները վերահսկելու կարողությունից։ Չէ՞ որ, ինչպես գիտեք, ձեր մտքերից ու զգացմունքներից է կախված ձեր ամբողջ կյանքը։ Նախքան ուրիշ մարդկանց ղեկավարելն ու ձեր հետևից տանելը նախ հարկ է, որ սովորեք ձեր հետևից տանել այն միակ մարդուն, ում դուք ամեն օր տեսնում եք հայելում։ Նա նույնպես առաջնորդի կարիք ունի։ Սա առաջնորդության առաջին և ամենակարևոր փուլն է։ Այստեղ փորձառություն եք անցնում. դուք եք թե՛ ղեկավարը, թե՛ կատարողը։ Եթե ընդունակ եք այնքան խելամիտ ղեկավարելու, որ կատարողին պահեք դրական և ուրախ տրամադրության մեջ, դուք ընդունակ եք կառավարելու նաև շատ մարդկանց։

Միանգամից ասեմ, որ առաջնորդը ոչ թե աճպարար է, այլ պատճառարար։ Նրա գործողությունները հիմնված են ուրիշ մարդկանց բարեհաջողության վրա և ուղղորդված են դրան։ Իհարկե չթաքցնենք, որ յուրաքանչյուր մարդ առաջին հերթին մտածում է միայն և բացառապես իր մասին։ Եթե ինչ-որ մեկն ուրիշ բան է ասում, իմացեք, որ ստում է, հնարավոր է՝ նույնիսկ ոչ միտումնավոր և առանց գիտակցելու, անկեղծորեն հավատալով, որ ավելի շատ ուրիշների համար է հոգում։

Ինչի՞ց է, որ առաջնորդն ընդունակ է լավ հոգ տանելու ուրիշներին. նրանից է, որ ինքն իր հոգսն է հրաշալի տանում, և դեռ ուժ ու եռանդ է մնում, որ գործադրի ի շահ ուրիշ մարդկանց։ Փողի պես մի բան է. երբ այնքան վաստակում ես, որ ուզածիդ պես ապրես, կարող ես նաև ի նպաստ ուրիշ մարդկանց փող ծախսել։ Բայց եթե անգամ քեզ չի հերիքում, ուրիշների մասին խոսք լինել չի կարող։ Ուստի առաջնորդը նախ և առաջ մի մարդ է, ով հիանալի կառավարում է իր կյանքը։ Նա ազատ էներգիայի ավելցուկ ունի, որ աղբյուրի պես բխում է նրանից, և նա հենց այդ ուժեղ և կայուն էներգետիկայի հաշվին է ընդունակ մարդկանց տանելու իր հետևից։

Ազատ էներգիա ասելով՝ նկատի ունենանք ստեղծագործ էներգիան, որը մարդ օգտագործում է արարելու համար։ Մարդկանց մեծամասնությանը էներգիան բավարարում է եղած մակարդակը պահելու, ոմանց նույնիսկ այդքան չի հերիքում, և այդ ժամանակ նրանց կենսամակարդակն ընկնում է։ Եվ այդ էներգիան միայն քչերին է բավարարում ոչ միայն եղած մակարդակը պահպանելու, այլև նաև ապագա արարելու։ Ազատ էներգիան ազատ փողի նման է, որը կարող եք տնօրինել բոլոր պարտքերը փակելուց հետո։ Ի դեպ՝ էներգիայի և փողի քանակները ուղիղ համեմատական են։

Նկատեցի՞ք, որ ավելի հաճախ առաջնորդ են դառնում էներգետիկ բարձր մակարդակ ունեցող մարդիկ։ Առաջնորդը չի ջանում առաջնորդ դառնալնա չի ձգտում դրան։ Իսկական չեն այն առաջնորդները, ովքեր ջանացել են հասնել դրան։ Առաջնորդները, ովքեր առաջնորդության հասնելու ջանք են թափում, նախ և առաջ ինքնավստահության պակաս են զգում, ուզում են ցուցադրել, թե որքան կարևոր են այս կյանքում, դրա համար էլ աշխատում են իրենց ենթարկել ուրիշներին և ղեկավարել նրանց միայն և բացառապես նրա համար, որ բարձրացնեն ինքնագնահատականը։ Նրանք առաջնորդ են դառնում, միայն նրա համար, որ բավարարեն սեփական «Ես»-ը։ Այնինչ ճշմարիտ առաջնորդները առաջնորդ են դառնում ուրիշների ընտրությամբ։ Նրանք չեն ձգտում առաջնորդության, պարզապես ուրիշները զգում են ուժեղ անհատականություն, ով կարող է իրենց համար հոգ տանելու, և ձգվում են դեպի նա։ Մարդիկ ազատ էներգիա չունեն, որ մեծ գործեր կատարեն, և երբ տեսնում են այն մարդուն, ումից այդ դրական էներգիան ավելցուկով է բխում, աշխատում են մոտենալ նրան և գոնե մի մասնիկ առնել այդ էներգիայից։ Առաջնորդներն էներգիա տալիս երբեք չեն խնայում, քանի որ որքան շատ են տալիս, այնքան շատ գալիս է իրենց, իրենք այնքան ուժեղ են դառնում։

Նրանք տալիս են ոչ գիտակցաբար։ Լավ օրինակ կարող է լինել ջրով լիքը բաժակը։ Եթե շարունակենք այնտեղ ջուր լցնել, ջուրը եզրերից կթափվի։ Բաժակը մարդն է, ջուրը՝ ազատ էներգիան։ Սեփական «Ես»-ը բավարարելու համար հերիք է այնքան ջուրը, որքան բաժակում է տեղավորվում։ Մնացած ամբողջ ջուրը, որ ավելացվում է բաժակին, ավելցուկ է և հղվում է Տիեզերք՝ ի շահ ուրիշների։

Առաջնորդները գիտեն՝ ով են իրենք իրականում, և դժվար է նրանց մեջ կասկած հարուցել իրենց մասին կարծիքի նկատմամբ։ Հիշեք, որ առաջնորդության առաջին փուլը հայելուց Ձեզ նայողմարդուն ղեկավարելն է։ Եթե դա փայլուն են անում, ուրիշ մարդիկ ի վիճակի չեն որևէ բան փոխելու։

Առաջնորդները
 խորին ինքնավստահություն ունեն։ Այդ ինքնավստահությունն է կյանքում նրանց դիրքորոշման և կյանքի ու ուրիշ մարդկանց նկատմամբ վերաբերմունքի առանցքը։ Ինքնավստահությունը հնարավորություն է տալիս, որ իրենք իրենց ընդունեն այնպես, ինչպիսին կան։

Ինքնավստահությունը կարծես պաշտպանիչ շերտ է ստեղծում նրանց և աշխարհի միջև, ինչը առաջնորդներին թույլ է տալիս կյանքում էլ ավելի վստահ առաջ ընթանալ։ Մեր աշխարհում 80/20 հարաբերության սկզբունքն է գործում։ Այսինքն՝ մարդկանց 80%-ը բացասական է, և սեփական անձի հասցեին հնչած բացասական արտահայտություններին ու մեղադրանքներին ուշադրություն չդարձնելու համար, որոնց մեծամասնությունը անարդարացի է, հարկավոր է մեծ ինքնավստահություն ունենալ։ Այդ խորը ինքնավստահությունը նախ սեփական ապագայի նկատմամբ վստահությունից է ծագում։ Միայն հանգիստ լինելով մարդ կարող է արդյունավետ ղեկավարել իր կյանքը։ Երբ հուզվում եք, բացասական զգացմունքներն սկսում են թունավորել բանականությունը, և, որպես հետևանք, սխալ որոշում եք ընդունում։ Իր ապագայի նկատմամբ վստահ մարդուն հնարավոր չէ ալեկոծել։ Հոգու այդ հանգստությունը բանականությանը թույլ է տալիս բյուրեղյա հստակությամբ մտածել և ճիշտ որոշումներ ընդունել։ Գիտեք, չէ՞, «Շունը հաչի, քամին փչի» ասացվածքը։ Այդպես էլ առաջնորդները. մանր-մունր մարդիկ ջանում են նրանց անվանարկել, վիրավորել, բայց առաջնորդները գիտեն՝ իրենք ով են, և ի պատասխան միայն ժպտում են։

1) Թարգմանչից։ Կարևոր (կամ այդպիսին թվացող) որոշում կայացնելիս մարդ ավելորդ լարվում է. Ըստ երևույթին պատասխանատվությունը ծանր բեռ է։ Երբեմն (իսկ եթե ուսուցիչ ես, հաճախ) հարկ է լինում որոշում կայացնել նաև ուրիշ մարդկանց փոխարեն, կարճ ասած՝ առաջնորդել նրանց։ Ամեն մարդ ի զորո՞ւ է առաջնորդ լինելու։ Այսպիսի մտորումներն ինձ բերեցին համացանցում պատասխան փնտրելուն։ Հոդվածը, որ գտա, համարում եմ հետաքրքիր և ուսանելի ոչ միայն ուուցչի մասնագիտությունն ընտրածներիս համար, այլև սովորողների, ովքեր ապրում են ասես ինքնաբերաբար, ու ժամանակն է՝ իրենք իրենց ճանաչեն կամ ուր որ է՝ ընտրության շեմին են։ Ընդհանրապես կարծում եմ՝ հետաքրքիր ու քննարկման արժանի է, դրա համար էլ թարգմանաբար ներկայացնում եմ։

Реклама

Բարձրաձայն խոհեր․ Խազրաթ Ինյաթ Խան

«Դպրոցի ժամանակն է» հոդվածից
Թարգմանեց Գևորգ Հակոբյանը

Այսօր դեռ ամառ է, իսկ վաղը չէ մյուս օրն արդեն՝ աշուն, սեպտեմբեր, դպրոց։ Երբեք ժամանակների հերթափոխն այնքան ճշգրիտ ու հանկարծակի չի լինում, ինչպես սեպտեմբերի 1-ին։ Նրանք առավոտյան անսովոր վաղ կարթնանան։ Ու նոր բոկոտիկներով ու կոշիկներով ճամփա կընկնեն։ Շուրջը գեղեցիկ-գեղեցիկ կլինի, իսկ լույսը՝ նորովի թափանցող-դեղին։ 

Իսկ գուցե սա է որ կա՞ հենց այն ակնթարթը։ Եվ սա է մարդկային երջանկության գաղտնիքը։ Քայլես ու հաստատ իմանաս, որ տանը քեզ սիրում են, իսկ դպրոցում սպասում են։

Խազրաթ Ինյաթ Խան

Читать далее

«Երեխաները քննություն են, որը ծնողները հանձնում են Աստծո առաջ»

Известный телеведущий, писатель, драматург Андрей Максимов написал книгу «Как не стать врагом своему ребенку?». А сейчас работает над другой — «Родители как враги». Он убежден: если между поколениями возникают проблемы – виноваты всегда родители. Мы поговорили с Андреем Максимовым о воспитании детей и современной системе образования.

Андрей Максимов: «Дети – это экзамен, который родители сдают перед Богом»

Известный телеведущий, писатель, драматург Андрей Максимов написал книгу «Как не стать врагом своему ребенку?». А сейчас работает над другой – «Родители как враги». Он убежден: если между поколениями возникают проблемы – виноваты всегда родители. Мы поговорили с Андреем Максимовым о воспитании детей и современной системе образования.

ЕГЭ – тупик

— Андрей Маркович, вы утверждаете, что современная школа в России школой не является. Почему?
– Потому что она не решает двух самых главных задач – не учит детей учиться, то есть не прививает им любовь к знаниям и не помогает обрести самих себя, найти свое призвание.

— Есть ли выход? Школу все время пытаются реформировать, но получается, что ситуация не улучшается?
– Для того чтобы реформировать школу, должен прийти такой министр образования, которого реформа будет волновать больше, чем собственная карьера. А это невозможно Ведь любая реформа подразумевает, что сначала будет плохо и результат появится не сразу. Но ни один министр на такой риск не пойдет. Конечно, в руководстве Министерства образования есть хорошие люди, которые пытаются что-то сделать. Дай бог им удачи! Но сегодня образованием детей должны заниматься родители. На школу надеяться бессмысленно. Сегодня ребенку туда надо ходить для общения с ровесниками. Но при этом необходимо понимать, что школа знаний дает крайне мало.

— Сейчас страшная пора для старшеклассников – ЕГЭ. Как вы относитесь к такой системе экзаменов?
– Подготовка к ЕГЭ – это зубрежка. Она не имеет никакого отношения к знаниям. Это тупиковая история. Во всем мире экзамены проходят иначе. Моя дочь поступала в Нью-Йоркский университет на кафедру киноведения. Среди прочих экзаменов ей надо было сдавать математику. Она ее не сдала. Но в университет ее приняли, сказав: «Да, вы не сдали математику, но у вас такие блестящие знания по другим предметам, что мы закрыли на это глаза». У нас такое может быть? Нет!

Сама процедура сдачи ЕГЭ и по форме, и по сути своей говорит о том, что мы долгие годы проводим социальный эксперимент над детьми. Все сделано для того, чтобы им было плохо и, мягко говоря, некомфортно. ЕГЭ сдают в других школах, их принимают чужие учителя, перед экзаменом детей обыскивают охранники, в туалет можно выйти только в сопровождении… История внедрения ЕГЭ в России – это история борьбы государства с детьми. И почему-то мало кто задумывается, какие они получают уроки антигражданственности. А ведь, по сути, ЕГЭ – это их первая серьезная встреча с государством. И ребенок понимает, что государство не хочет встать на его сторону, не хочет, чтобы ему было хорошо и комфортно.

— Ваш сын в этом году заканчивает школу. Что вы говорили ему об учебном процессе? Какие советы давали?
– Я ему говорил: твое дело – закончить школу.

— А отметки?
– В Израиле ученику ставят за полгода четыре-пять оценок. За полгода! А у нас четыре-пять – каждый день. Отметки – способ унизить человека. Поэтому оценки не приживаются во взрослой жизни. Я не хочу, чтобы моего ребенка унижали. Я прекрасно понимаю, что сын не знает точные науки. И я не знаю…

— Но ведь в старших классах есть разделение – кто-то более углубленно изучает физику и математику, кто-то литературу и историю. Это вы приветствуете?
– Это не я приветствую. Это Господь Бог так придумал. Если бог создал людей такими, не надо ломать их через колено. Все дети разные, а когда их учат одинаково, это ужасно.

Главные ошибки родителей

— В чем основная ошибка, которую допускают родители, пытаясь воспитывать детей?
– В том, что родители очень часто не видят в ребенке человека со своими проблемами, характером, пониманием жизни. Особенно сложно это понять матери. Ведь ребенок – ее часть, ее плоть и кровь. И порой очень трудно относиться к нему как к самостоятельному человеку.

Еще одна главная ошибка – недооценивать свое чадо. Родитель не может допустить, что ребенок может знать что-то лучше него. Особенно когда это касается будущего. Большая проблема в том, что ни школа, ни родители не учат детей делать выбор. Мама решает, какая каша будет на завтрак, в чем ребенок пойдет гулять… Хорошие мамы спрашивают у ребенка: «Ты будешь делать уроки, а потом пойдешь гулять или погуляешь до уроков?» К ребенку надо идти не с ответами, а с вопросами. Этот вывод я сделал, изучая наследие великого педагога Песталоцци, в результате чего написал книгу «Песталоцци XXI. Книга для умных родителей».

Еще одна ошибка родителей: не принимать ребенка таким, каким его создала природа. Если, например, он не организован, его нельзя организовать. Возможно, что-то получится с этим сделать, но ребенок будет сломлен. А надо понимать: то, что заложено Богом, сломать нельзя.

— Вы как-то сказали: «Ребенок – это экзамен, которые родители сдают перед Богом». Но ведь бывают случаи, когда у родителей, которые мало уделяют детям внимания, они становятся прекрасными людьми.
– Во-первых, трудно судить о том, сколько внимания уделил тот или иной родитель. А во-вторых, что такое «прекрасные люди»? Я знаю ситуацию, когда родители с детства гнобили девочку. Она выросла прекрасным интеллигентным человеком, но глубоко несчастным. Но об этом знает только она сама и ее друг.
По-моему, Эрик Берн сказал: «Главная задача родителей – растить победителя». Очень важно, чтобы ребенок рос с ощущением, что он победитель.

— Каков, по-вашему, основной принцип в воспитании детей?
– Главный принцип: ребенок – это человек. Всегда!

— А неужели кто-то считает иначе?
– Как ни странно, да! И подавляющее большинство людей даже если и принимают эту фразу, то не понимают, что за ней стоит. Вот ваш муж сидит смотрит телевизор и пьет пиво, а вы говорите ему: «Перестань! Это плохой вид досуга! Иди подыши свежим воздухом!» Да он пошлет вас через секунду! Тем не менее, если ребенок сидит перед компьютером, вы спокойно можете заставить его идти гулять. Есть самый главный принцип человеческого общения – относись к другим так, как хочешь, чтобы относились к тебе. Представьте, что вас заставляют есть не вкусное, а полезное, рано укладывают спать, говорят: «А твое мнение никого не интересует!» или «Ты уже слишком старый для этого!»

Когда я спрашиваю родителей: «Каким бы вы хотели видеть своего ребенка?», ответ всегда один: «Счастливым!» Отлично! Но когда вы ругаете его за двойки, вы помните об этом? А когда не разрешаете смотреть ему футбол только потому, что уже поздно? А когда выбираете сыну девушку? Книга, которую я сейчас пишу, называется «Родители как враги». Когда родители любят ребенка и ведут себя как враги – это страшная история.

Жизненный опыт ребенка

— Один из вопросов, который мучает лично меня: где тонкая грань между свободой и вседозволенностью?
– Кто должен «дозволять»? На основании чего родитель должен иметь такую возможность? Если мы исходим из того, что к ребенку надо относиться как к человеку, то все решения он должен принимать сам. К детям надо идти не с ответами, а с вопросами. Если ребенок хочет сначала гулять, а потом делать уроки, это его дело. Только надо его спросить: «Ты понимаешь, к чему это приведет? Ты уверен, что так будет лучше? А ты не хочешь ради эксперимента попробовать наоборот?» В любом случае решение должен принимать он сам. Правда, это не работает, когда речь идет о здоровье. Маленький ребенок не может понять, почему он прошел без шапки и простудился. И в таких ситуациях, наверное, надо проявлять большее упорство. Но в принципе я не понимаю, на основании чего я должен запрещать или не разрешать?

— Может, на основании опыта?
– Мысль о том, что у детей меньше опыта, чем у взрослого, – очень серьезное заблуждение. У них свой опыт, и во многих вещах у детей его намного больше, чем у взрослых. Например, опыт общения с природой. Дети лучше понимают, как общаться с бабочкой. В чем у взрослых больше опыта – так это в освоении несчастной жизни. Опыт – это ведь не количество прожитого, а количество понятого. Есть пожилые люди, которые не нажили ума, дожив до седых волос. А есть очень умные дети, которые умеют анализировать свою жизнь. Опыт – довольно сложная история, потому что именно он не позволяет добиться успеха.

— Почему?
– Успех есть тогда, когда ты забываешь про свои предыдущие подвиги. Ты поступаешь по наитию, не зная, каким будет результат. Все открытия в науке делаются людьми, которые не испугались отвергнуть чужой опыт. Лобачевский сказал, что две параллельные прямые могут пересечься. И этим вошел в историю науки. За несколько лет до него ровно такое же открытие сделал один польский математик. Но это настолько противоречило опыту человечества, что он испугался такое публиковать. Так Лобачевский оказался первым, а открытие польского математика обнаружили спустя много лет после того, как он умер. Музыка, которую писал Моцарт, противоречит опыту человечества. Так никто никогда до него не сочинял. То же самое с детьми. Родительский опыт может не подсказать, а сбить ребенка с пути. Это большой вопрос – почему родители считают себя вправе воспитывать детей? Помогать – безусловно, поддерживать – без вопросов, защищать – обязательно! Советовать, но не руководить!

Աղբյուրը` տե’ս հղումով

 

 

 

Սելեստեն Ֆրենե. Նոր ֆրանսիական դպրոց

Ռուսերենից թարգմանեցին` Կարինե Պետրոսյանը,
Թամար Ղահրամանյանը

Մտավոր գործունեություն

Իր բազմազան գործունեության ընթացքում օգտագործելով մեր նոր սարքավորումները՝ երեխան աստիճանաբար յուրացնում է աշխատանքի տարբեր մեխանիկական գործիքներ, որոնք, նրա հնարավորությունների սահմաններն ընդարձակելով, նրան թույլ են տալիս նյութն իր կամքին և իր կարիքներին ենթարկելու:

Սակայն գոյություն ունեն այլ՝ անշոշափելի, ոչ նյութական «գործիքներ», որոնց նշանակությունը չի կարելի թերագնահատել: Դրանք երեխային հնարավորություն են տալիս իր նմանների հետ հաղորդակցվելու, իր պահանջները ձևակերպելու և արտահայտելու, շրջապատող աշխարհի, նրա առանձին բաղադրիչների և դրանց կապերի  մասին գիտելիքները զարգացնելու և խորացնելու, աստիճանաբար նվաճելու բնությունը: Նկատի ունենք խոսքը, որը ձեռքերից հետո գլխավոր և ամենահրաշալի գործիքն է. նկարը, գիրը, տպագրությունն ու ընթերցանությունը նույնպես շատ կարևոր են: Читать далее

Խոսքի մասերի ուսուցումը 4-րդ դասարանում

Հեղինակ` Նունե Մովսիսյան

Որպեսզի չորրորդ դասարանի սովորողները ավելի լավ պատկերացնեն քերականության այս կամ այն բաժինը կամ կանոնը, ուսումնական նյութը էլ ավելի հասանելի ու մատչելի դարձնելու համար շատ հաճախ կարիք է լինում դասապրոցեսը վերածելու խաղի, երբեմն էլ… նկարչության դասի: Այդպիսի մի դասի մասին էլ ուզում եմ պատմել:

Դասի սկզբում, իմ խնդրանքով, երեխաները նկարեցին այն ամենը, ինչ տեսան դասարանում: Հետո գրեցին, թե ինչ առարկա են նկարել:

Երկրորդ փուլում երեխաներին հանձնարարվեց գունավորել նկարները և մեկ բառով գրել, թե ինչպիսին է այն` ձևը, չափը, գույնը և այլն:

Երրորդ փուլում երեխաները պիտի կարողանային իրենց նկարած առարկաները գործողությունների մեջ դնել` բացել, փակել, կոտրել, գցել և այլն:
Ի դեպ, այս փուլում երեխաները առավել ակտիվ էին ու աշխույժ, որովհետև «ծնվում» էին շատ հետաքրքիր ու անսպասելի բառակապակցություններ` վազող ժամացույցը, քայլող գրիչը, թռչկոտող գիրքը և այլն: Հետո դրանք դարձան սուտասելուկների, բանաստեղծությունների, շարադրությունների վերնագրեր:

Վերջին փուլում երեխաները սկսեցին հաշվել, թե քանի առարկա են նկարել:
Դասի ավարտին, ամփոփման արդյունքում, պարզ դարձավ, որ երեխաները առանց որևէ էական դժվարության կարողանում են տարբերել առարկա, հատկանիշ, գործողություն և թիվ ցույց տվող բառերը:

Վերջում ավելացնեմ, որ օրերս անցկացրած ստուգման արդյունքները սպասվածից ավելին էին. տասնութ սովորողից տասնյոթը հավաքել էր առավելագույն միավոր:

Աղբյուրը` ,,Դպիր,, էլ ամսագիր, 12-րդ համար